Home

Minou en Karmel heten ze. Mijn twee tijgers. Hele conversaties voeren we, maar nooit luidop. Minou is vijftien jaar. Gekregen van mijn jongste zoon Maarten na het overlijden van zijn pa, mijne Jules. Maarten wilde niet dat ik alleen achter bleef in dat grote huis en hij schonk me Minou. Later kwam Karmel, die is er nu tien. Zij was een cadeau van Gill. Gill was verzot op karamellen.  Ze is nu drie jaar dood.
Dood.
Ja, nu kan ik het zeggen. Begraven. Heengegaan. Zulke dingen. Niet om het te verbloemen, het heeft gewoon lang geduurd voor ik het zelf gezegd kreeg.

Link naar pdf

Dit kortverhaal werd geselecteerd voor publicatie in de krant van de Week van de Amateurkunsten 2015. Je kan deze krant ook online lezen, op pagina 2.

One thought on “Minou, Karmel en Maria

  1. Tof verhaal.

    Wat mij óók interesseert is een perspectief van dit verhaal dat het daglicht (nog) niet ziet: hoe zou het Gill vergaan (zijn) indien zíj de ik-figuur uit je verhaal zou hebben overleefd?

    Kreeg zíj bijvoorbeeld de kans om haar stervende – in diens context als heteroseksueel gepercipieerde – geliefde in alle openbaarheid bij te staan tijdens dat proces?

    Of om buiten de ‘vriendinnen’context openbaar te rouwen om haar gestorven geliefde?

    Ben écht benieuwd …
    X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s