Home

shar

‘Adem’, het debuut van Sharmila Madhvani, heeft de LaVita Publishing Debuutprijs 2013 gewonnen. Op 1 februari ondertekenden Sharmila en Hilda Abbing van LaVita Publishing een uitgeefcontract voor het boek. Voor Sharmila was dat het begin van een rollercoaster van emoties: van ultieme blijdschap, naar frustraties over eindredactie, tot het bedwingen van zenuwen tijdens voorleessessies.

Lnk naar de pdf

In juni kon ze haar boek eindelijk betasten, het was “een beetje zoals bij een bevalling: wat voorheen enkel in je hoofd leek te leven, is zomaar echt in de wereld. Een aanwezigheid. Een Ding. Een hoekige vorm met een kaft en een titel en honderden letters waar je met de toppen van je vingers overheen kunt strijken. In duizendvoud nog wel’, schreef ze op haar blog op de website van LaVita. Ze is buitengewoon trots op haar eerste publicatie. Het verhalen schrijven, zit er bij haar al langer in. Dat vertelde ze aan Zizo tijdens een gezellig interview in Leuven.

Waar heb jij je schrijfmicrobe opgelopen?

Sharmila: “Schrijven brengt me tot rust. Al sinds de lagere school schrijf ik verhalen. Als je zelf schrijft, kan je je in een hele wereld onderdompelen waar je het zelf niet voor het zeggen hebt, maar waar je wel levendig kunt in opgaan. Het is een manier om mijn gedachten te structureren en plezier te beleven. Ik vind het leuker dan naar de cinema gaan of andere typische ‘fun’-activiteiten!”

Nu je boek is uitgegeven, kan je mensen deelgenoot maken van je hobby. Welk gevoel geeft dat?

Sharmila: “Ik praat er heel graag over, en nu mag dat gewoon. Erg leuk. Dit is mijn eerste uitgegeven boek en het is wel bijzonder spannend dat andere mensen dat nu lezen. Dat  is toch een stukje schrijver worden of zo. De manier waarop ik schrijf is ook anders geworden. In het begin was het meer zoeken en rationeler, met  schema’s in mijn hoofd. Nu komt dat veel spontaner.  Met de publicatie had ik vaak het gevoel van ‘dit wordt het wel degelijk’. Voor ik het boek in handen had, surfte ik naar Facebook om naar die cover te kijken: ‘Ja, het is echt waar, mijn naam staat erop!’ Het was een vreemde ervaring.”

Waar haalde je de inspiratie voor dit verhaal?

Sharmila: “Bij het personage zelf. Als ik ergens zit te wachten, verzin ik personages. Er was er één dat telkens terug kwam. Ik probeerde telkens opnieuw met haar een verhaal op te bouwen. Toen een kortverhaal af was, was ik zelf nieuwsgierig naar hoe het verder zou gaan. Ik ben dan blijven schrijven en voor ik het wist, zat ik 100 pagina’s verder met veel verwikkelingen en nieuwe elementen. Het einde ging steeds verder liggen en ik had opeens het gevoel dat ik er middenin zat. Ik moest wel verder schrijven. Ook toevallige dingen sluipen het boek binnen, bijvoorbeeld muziek die ik graag hoor. Dat is ook erg inspirerend.”

Voor LaVita Publishing heb je een blog bijgehouden tijdens de ‘eindredactiemaanden’. Heb je in die periode grote delen veranderd?

Sharmila: “De eerste versie was toch wel echt een beetje anders. Anja (de Crom, die de eindredactie heeft opgevolgd) zei dat het logischer in elkaar kon zitten en zij had ook suggesties voor elementen om de spanning groter te maken. Ik heb dan een week op vakantie zitten sjieken op de opmerkingen van Anja om de verhaallijnen beter op te bouwen. Ik besloot ook om een personage toe te voegen. Anja heeft goed geholpen, ze heeft niets voorgekauwd, waardoor ik het gevoel heb dat het echt mijn boek is. Ze heeft heel goede tips gegeven.”

Hoe was de eindredactie?

Sharmila: “De eindredactie was echt moeilijk. Dat is echt gewoon werken. Ik verheugde me wel om achter de computer te zitten. Maar de activiteit op zich is echt onaangenaam: je twijfelt over woorden als sofa, fauteuil, zetel of bank.” Of, zoals ze het op haar blog schreef: “voor een Nederlander is een bles blijkbaar iets wat op een paardenvoorhoofd zit, en dus niet iets wat over een voorhoofd van een meisje kan hangen. Dat moet een lok worden.” “Als je in de ene zin iets verandert, moet je in de andere zin ook aanpassen. Ik dacht dat die eindredactie snel vooruit zou gaan, maar na een half uur zat ik op bladzijde twee. Paniek! Uiteindelijk heb ik er wel veel van bijgeleerd.”

Je schrijft altijd over lesbische liefde? Zou je dat veranderen?

Sharmila: “Ik denk dat ik dat niet zo leuk zou vinden. Schrijven vraagt veel tijd en het blijft voor mijn eigen plezier.  Daarom moet het echt iets zijn waar ik mij op verheug. Ik heb al een kortverhaal geschreven over andere thema’s,  bijvoorbeeld over een kind in een moeilijke thuissituatie, maar ik voel direct dat ik dat geen 200 bladzijden vol hou. Als ik nu opnieuw een verhaal schrijf, zou het weer een soort liefdesverhaal zijn.”

Waarom een licht futuristische roman?

Sharmila: “Goh, ik verveel mij heel snel. Schrijven over een 2.0 wereld vind ik leuker dan schrijven over het heden. Ik zie het wel als uitdaging om verhalen zonder dat speciale aspect ook op een goede manier te schrijven. Ik was wel verbaasd over hoe verhaalgenres in kotjes worden ingedeeld. Blijkbaar kan ik mijn manuscript met lichte fantasie-elementen toch niet naar gelijk welke uitgeverij opsturen.”

Hoe ziet de toekomst er uit voor jou nu je gepubliceerd auteur bent?

Sharmila: “Dit is het eerste boek dat ik heb kunnen afronden. Vier jaar geleden ben ik met dit verhaal begonnen. Ik heb het laten lezen aan vrienden en verzamelde opmerkingen. Ondertussen ben ik nog twee andere boeken aan het schrijven. Op de één of andere manier staat de schakelaar aan en heb ik veel zin om te schrijven. Ik heb dingen liggen én veel bijgeleerd met dit proces. Ik weet het nog niet goed… Misschien begin ik wel met iets volledig nieuws?”

Sharmila Madhvani woont in Vlaams-Brabant. Ze studeerde psychologie aan de Katholieke Universiteit van Leuven en werkt als psychologe in een strafinrichting. In haar vrije tijd houdt ze zich bezig met lezen, schrijven en improvisatietheater. Je kunt haar terugvinden in het lijstje ‘auteurs’ van Uitgeverij LaVita Publishing.

Technische gegevens over het boek:
ISBN 97890 79556 34-2, e-book ISBN 97890 79556 35-9
Paperback, 368 pagina’s, prijs € 17,95

Koop het boek

Ons oordeel over ‘Adem’

Laat je niet afschrikken door de ondertitel ‘Een licht futuristisch liefdesverhaal’ en ook niet door de woorden ‘rebellenleider’ en ‘politieke crisis’ op de achterflap. Sharmila is er met ‘Adem’ in geslaagd om een boeiende en originele wereld uit haar pen te toveren, op zo’n vanzelfsprekende manier dat je zonder moeite wordt meegesleurd. Je herkent onze planeet, de mensen met hun emoties en de relaties die daar het gevolg van zijn, maar het is allemaal veel minder voorspelbaar. Net dat maakt het boek bijna verslavend, want onbewust wil je tussen de lijnen lezen hoe ‘anders’ het daar is, waardoor je echt ‘weg’ bent tijdens het lezen. De beeldende taal, hier en daar een vleugje erotiek en een onderhoudende verhaallijn, krijg je er als bonus bovenop. Met dit boek kan je even de pauzeknop van je eigen leven induwen, zonder nare gevolgen.

Artikel op Zizo online

One thought on “Sharmila Madhvani ademt

  1. Bedankt om te delen Isha: fijn te lezen waar je je (schrijvend) mee bezig houdt! X

    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Het is alleen de tederheid die telt…(Stef Bos) ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Verstuurd vanaf Sam’s iPhone

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s